प्रभादेवी पौडेल।
-“साहुजी दुईकप चिया र एक पाकेट सुर्य चुरोट दिनू त ।” -“हस् हजुर ,अरु केही सेवा गर्नु पर्छ की?” -“पछि भनौंला ” भन्दै दूई जना महिलाहरु होटलको पर्दा लगाएको टेबुलमा बसे। उनीहरुले चियाको सर्को संगै चुरोटको धुवाँ उडाउॅदै गफ शुरु गरे। एउटीले भनि, -“एक महिनाको छुट्टि लिएर नेपाल आएको बोहोर लाग्यो यार।” अर्कीले भनि,-” मलाई पनि लैजा न त्यतै ,के बस्नु हो याहाँ काम साम छैन पढ्न पनि सकिएन।” हुन्छ नी त तर गाॅठ भने दर्हो लाग्छ नी”भन्दै बाहिरको निक्कै बयान गरि।
उनीहरु पालै पालो देश प्रति असन्तुस्टि ब्यक्त गरिरहेका थिए, यो कुरा पल्लो टेबुलबाट सबै कुरा नियालिरहेकी तारालाई मन परेन र भनि,-” पैसा कमाउन धेरै पढ्नु पर्छ भन्ने छैन सिप सिक्नु पर्छ ,म छोरोले टोपी लाउने बेलामा बाहिर गएकी ,ठुलै काम गर्छ की भनि सोचेकी त चर्पी सफा गर्ने काम पो रहेछ।”ताराले सोधी -” हजुर के काममा जानुभएको हो ?” -“उही हो हामी गृहिणीले के काम गर्नु र? मालिकको घर सम्हाल्ने केटाकेटी हेर्ने ।” -“अरु कस्तो कस्तो काम गर्नु पर्थ्यो नी बहिनी ?” -” कामको त कुरा नगरौं दिदी सम्झदा नी आँसु आउॅछ, के गर्ने गरिवलाई पैसो रहेछ सबथोक ।” -“कति दिन्थ्यो नी ?” उसले आँसु पुछ्दै भनि,-” लाई खाई नेपाली सत्तरी हजार।” -“यति पैसा पाए के तपाई स्वदेशमै बस्न तयार हुनुहुन्छ?”
-“किन नहुनु काम पाए पो ,घरमा बढेकी छोरी छ, छोरो बरालिएर हिन्छ ,बुढा बिरामी कसलाई रहर छ र दिदी बिदेशी मुलुकमा रगत पसीना बेच्न?”
खोजी पस्नु पर्छ बहिनी काम ठुलो सानो भन्नु हुन्न,म संग काम गर्नुहुन्छ त ? ” उनिहरु राजी भए र उसले गाडीमा चाढाएर लगि । बाटोमा आफुले गरेका थुप्रै प्रगति सुनाई। कामको सम्पुर्ण बेली बिस्तार लगाई । घर आयो ।त्यहाॅ ग्राहक उसैलाई पर्खी बसेका थिए।सबैले भन्थे काम चित्त बुझ्दो भयो भने पैसा हेर्ने ठाउँ पनि छ है?” यो सुनेर उनीहरु झस्किए।
ताराले सबै बेली बिस्तार लगाएपछि उनीहरु खुसी साथ काम गर्न मन्जुर भए।परिवारको साथमा रहेर बिदेश गएको भन्दा बढी पैसा स्वदेशमा नै कमाइने भएपछि उनीहरुले अरुलाई समेत बाहिर जान निरुत्साहित गरे।
आखिर काम थियो सुत्केरी र बच्चा लाई तेल लगाउने।
