सुवोधराज प्याकुरेल ।
२०६२ को आन्दोलन तताउन सकिएन । नेताहरुलाई घरघरै गएर अनुरोध गरियो । टुँडिखेलमा सबै दलका नेताले आयन्दा एकताबद्ध भएर प्रजातान्त्रिक संस्कार र राष्ट्रिय एकताको मर्म अनुरूप व्यवहार गर्ने प्रतिबद्धता जनाएपछि आन्दोलनले गति लियो । त्यतिलेमात्र कतिपयलाई चित्त बुझेन । नयाँ बानेश्वरमा मञ्च बनाएर नेता भूइँमा बसेर सुन्ने र नागरिक समाजले बोल्ने सम्मको कार्यक्रम भयो ।
गिरिजाबाबुको अगुवाईमा नेताहरु भूइँमा बस्नु भयो र सुन्नु भयो । सबैलाई लाग्यो अब नेता सप्रिए । तर अहिले आम नागरिकलाई फेरि लाग्न थालेको छ, पार्टी र कार्यकर्ता त निमित्त मात्र रहेछन् । खासमा नेताको आआफ्नो मनोकांक्षा परिपूर्ति गर्ने औजार वा उपक्रम बनिसकेछ पार्टी । पहिले उपल्लाले आफ्नो भागशान्ति गर्दा रहेछन्, उब्रिएछ भने आफ्नो कोटरीलाई बाँड्दा रहेछन् । मुल्यांकनको आधार यस्तै यस्तै बनेछ । एकाध असलहरु झुक्यानमा परेर मात्र ठाउँमा पुर्याइँदा रहेछन् ।
अब यो भ्रम हो कि यथार्थ, यसको सत्यसत्य स्थापित गर्ने, आमूल परिवर्तन र सुधार गर्ने दायित्व सबै पार्टीका मै हुँ भन्ने सबै नेताको काँधमा गजधम्म विराजमान भएको छ ।
२१ औं शताब्दीको नेपाली पुस्तालाई चित्त बुझाउन सकिएन भने नेपालले फेरि अस्थिरताको भूमरीमा प्रवेश गर्नेछ । बिगार्नेहरुले चेतुन र सपार्छु भन्नेले पनि ख्याल गरुन् । गर्लान् । आशा मै छ जिन्दगी ।
