केशवप्रसाद भट्टराई ।
मुलुकमा ओलीजी र प्रचण्डजी मात्रै छन्– राजा बाहेक अरूको अस्तित्वको औचित्य नै हराइसकेको देखिन्छ तर ‘.
१. ओलीजी र प्रचण्डजीको कुरा सुनेपछि कुनै अखवार पढ्नु पर्दैन, रेडियो सुन्नु र टिभी हेर्नु पर्दैन, कुनै दलको नेता,कथित वौद्धिकहरू के भन्लान् भनेर पनि बाटो हेर्नु पर्दैन ।
नागरिक समाज, पेशागत समूहका नेताहरू कसैको कुरा सुन्नु पर्दैन ।
वकिलहरूले सर्वोच्चमा गरेको बहस पनि एउटा पेशागत प्रहसन मात्रै देखिन्छ ।
त्यहाँ विवेक र न्याय चेतनाले प्रवेश पाएको देखिन्न ।
सबैले ओलीजी र प्रचण्डजीकै मुखका कुरा बोकेका हुन् ।
उनीहरूकै भाका घोकेका हुन् ।
२. लडाईं बालुवाटार र शीतलनिवासको वारेसको लागि मात्रै हो ।
बाँकी त कुराका पालिस मात्रै हुन् ।
भन्नको लागि भनिएका मात्रै हुन् ।
अर्को कुरा विभिन्न अध्ययन र अनुभवहरूले बताए अनुसार नेताहरू संसारमा सवैभन्दा बढी झूठ बोल्ने जन्तु हुन् ।
सबै भन्दाबढी आडम्बरी, अनैतिक क्रुर पनि नेताहरू नै हुन् ।
सवैभन्दा भर र विश्वास गर्न नहुने जीव पनि तिनै हुन् ।
३. त्यसैले कामै छैन भने त अर्कै कुरा हो नत्र माथि कसैकालागि समय खर्चनु पर्दैन ।
मेरा कुरा पढ्नु पनि आवश्यक छैन ।
मुलुक यिनै दुई ध्रुवको वरिपरी घुमिरहेको छ ।
वाह्य शक्तिहरूको ध्यान पनि यिनै दुईले खिचेका छन् ।
४. थप के बुझ्नु पर्दछ भने , गिरिजाबाबु र प्रचण्डको राजा बन्ने महत्वाकांक्षालाई ओलीजीले अनुशरण गरेका मात्र हुन् ।
लाग्दछ, मुलुकमा ओलीजी र प्रचण्डजी मात्रै छन्–राजा बाहेक अरूको अस्तित्वको औचित्य नै हराइसकेको देखिन्छ ।
तर राष्ट्र र समाज जसरी भत्काइसकिएको छ, भत्किसकेको छ , राज्यका एक एक अङ्ग मक्काइ सकिएको छ ।
त्यस अवस्थामा राजासँग पनि कुनै दीगो विकल्प छ भन्ने लाग्दैन, देखिन्न।
५. तर गणतन्त्रले राजालाई सवैभन्दा सम्मानित बनाइदियो ।
सवैभन्दा सुरक्षित बनाइदियो ।
नेताहरू ???
कस्तो ठाउँमा पुर्यायौँ हामीले मुलुकलाई ?
