भरत दाहाल ।
जसको खुट्टाले स्वदेशी माटोमा टेकेको हुँदैन, जो स्वदेशीजनहरुको विश्वासमा बाँचेका हुँदैनन् र जसको दिमागमा ’स्व’संग जोडिएको कुनै भावना हुँदैन ती दलालहरुले आफू समस्यामा पर्दा सम्झने नाता हो विदेशी । सत्ताबाट पुष्पकमल दाहालको हात काटिंदा उनलाई विदेशी …कम्फर्टेबल सरकार..को आवश्यकता खट्किन्छ । केपी ओलीको सत्तामा घेराबन्दी हुँदा एमसीसीको पे्रत ब्युँतेर आउँछ । चीनसंग हुनै कुनै सम्झौता रोक्न सकिएन भने बाबुरामका आँखाले त्यसलाई चीनसँग ईण्डियाको युद्ध गराउन खोजेको देख्छ ।
सिमाना पारी पटनाको भतेर चलाएर नेपालभित्र ढुंगा हान्ने भगौडाहरुले आफ्नो सालनाल उतै जोडिएको ठान्दै आएका छन् । ००७ सालमा यीनीहरुको प्रजातन्त्र ल्याईदिने पनि उही, ०४६ सालमा यीनीहरुको बहुदल ल्याईदिने पनि उही, ०५२ देखि ०६२ सम्म यीनीहरुको युद्ध उठाईदिने पनि उही र १२ बुँदेको घुम्टो ओढाईदिएर यीनाीहरुको विहेवारी गरिदिने पनि उही । त्यसैले यीनीहरुको नशानशामा उसैको रगत बगेको छ । त्यसैले यीनीहरुलाई समस्या पर्दा देशद्रोही मनोवृति छताछुल्ल हुन्छ, विदेशभक्तिको होडबाजी सुरु हुन्छ ।
देशभक्ति, राष्ट्रियता र नागरिकहरुका समस्याका बारेमा यीनीहरुका बीचमा विवाद भएको एउटा इतिहास छैन । देशको विकास कसरी गर्ने र रोजगारी कसरी सिर्जना गर्ने भन्ने प्रश्नमा बहस हुँदैन । राजनीतिक तहबाट भएका खर्बौंका लुटहरु कार्वाहीको दायरामा ल्याउने सोंच पनि कहिल्यै देखिएन। ००७ साल देखिको दलीय इतिहास भनेको यीनै लुटेरा देशद्रोहीहरुको इतिहास हो। कुन विदेशीको कुन एजेन्डामा कसले कसरी काम सम्पन्न गर्ने भन्ने विषय यीनीहरुका बीचमा कुकुर झगडाको एकमात्र चासोको मुद्दा हो ।
